" มีสอบ ไม่ไปไม่ได้หรอก แค่นี้ก็อ่านหนังสือไปทันแล้ว "

บทสรุปสุดท้าย.... ไปดูจนได้ อ่านทันไม่ทันก็จะไปดู

คิดดูสิ ไม่ไปดูได้ไง อยู่ใกล้ขนาดนี้ เดินผ่านมาบุญครอง สยามดิส สยามเซน ก็ถึงแล้ว

แต่ไปแบบประมาณหนึ่งทุ่มพอดี ไปคราวนี้ ไม่หวังอยู่ใกล้ ไม่พกกล้องไป ขอแค่เห็นก็พอ

กินข้าวกับแตมเสร็จเดินไปกัน เพื่อนอีกสองคน เดินไปก่อนแล้ว

แล้วก็เห็นอะไรสะดุดตาที่สยามดิส บนชั้นบนสุด ทำไมคนยืนกันเต็ม

ดูไปดูมา นั่น ELF นี่นา เลยทำเนียน ขอไปยืนดูด้วย

ก็เลยรู้ว่า มาแถลงข่าวที่นี่นี่เอง ก็เลยรอยืนด้วยซะเลย

แต่ขอโทษ - -" พอมันมา เขย่งเท้าก็แล้ว แทบจะไม่เห็นเลย เสียใจจริงๆ

ไอ้คนที่มากับเรา มันตัวสูง มันบอกมันเห็นคนปิดหน้า เห็นเย่ เห็นทึก

แต่เรานี่สิ ไม่เห็นใครเลย เห็นอีกที เห็นแต่หลังเดินไปแล้ว แง้ ~

พอพวกนั้น คงจะไปถึงลานพารากอนอีกไม่นาน ก็เลยเดินไปกันต่อ

เฮ้อๆๆ ทำไมไม่เห็นวะเรา พอมาถึงลานก็เต็มแทบตายแระ

แต่ก็ยืนอยู่ไกลๆล่ะ อาศัยมองจอเอา ฮ่าๆ นานๆทีจะเขย่งดู

คยูหน้าใสมากกกก ขนาดอยู่ไกลๆ ยังเห็นรัศมีความหล่อเลย ไม่ไหวแล้ว

แต่แอบเคือง เค้าไม่ให้คยูพูดอะไรเลย พูดแต่แนะนำตัว

ปรากฏว่า คยูกับอุคแอบหลับกันด้านหลัง ไม่ได้พูดอะไรเลย

ไม่เหมือนเย่ ไม่มีได้พูด แต่ก็พยายามทำตัวให้เด่นออกมา ว่าแล้วเชียว ว่าเย่มันมีแผนมาคราวนี้

แต่ชอบที่เอสเจเล่นกล้องเป็นพิเศษเลยคราวนี้ ดูสดใสขึ้นเยอะกันทุกคนเลย

ชินดงผอม ผอมมากกกกก อิจฉา ทำได้ยังไงเนี่ย

พอเสร็จแล้วก็เดินกลับหอ กว่าจะหาทางออกจากห้างแต่ละห้างได้ แม่งพากันปิดหมดแล้ว

ฝ้ายกับใหม่เดินไปก่อนหน้าแล้ว แล้วมันก็โทรมาบอกว่า

เอสเจกินข้าวอยู่ปทุมวัน ตอนแรกก็งงๆเว้ย กำลังเดินถึงหน้ามาบุญครองเลย

แค่นั้นแหละ รีบวิ่งไปเลยจ้า มันอยู่ใกล้ๆแค่นี้เองนี่หว่า

คือตอนแรก ฝ้ายกับใหม่ก็ไม่รู้เหมือน แต่ทางผ่านเจอคนมุงกันอีกแล้ว

เลยรู้ว่ามันมากินข้าวกันที่นี่ ไม่งั้น คงพากันเดินกลับหอแบบไม่รู้อีกโหน่อีเหน่ ฮ่าๆ

ก็ยืนดูกัน ทั้งที่ห้องกินข้าวเป็นกระจกนะ แต่เอาม่านมาปิด อยากเห็นอ่า

ด้วยความพยายามของเหล่า ELF ก็แอบดูกันเต็มที่ ว่าใครนั่งตรงไหน

แต่ identify ได้แค่มินกับชินดงเองอ่า แล้วมินก็มาเล่นๆอะไรตรงหน้าต่างด้วย เห็นเงาๆ

สุดท้าย พวกนั้นก็หันมาบ๊ายบายให้เรา แต่ไม่ได้เปิดม่าน

พอพวกนั้นเดินไปแค่นั้นแหละ วิ่งกันไปหน้าโรงแรม ขอบคุณพระเจ้า

ปทุมวันเป็นกระจกหมด เห็นกันทั่วหน้า เรากับฝ้ายวิ่งไปเกาะกระจกตรงประตูหน้าโรงแรมเลย

เหล่าลิงก็ลงบันไดเลื่อนมา กรี๊ด ได้เห็นชัดแล้วคราวนี้

เรียกคยูแทบตาย คยูไม่ได้ยิน แต่หน้าใสจริงๆนะ ดีขึ้นเยอะเลย

คราวหน้าคงต้องทำป้ายกับเค้าแล้วล่ะ ฮ่าๆ ไม่มีป้ายเป็นของตัวเอง อาศัยการตะโกน

ได้เห็นเย่ซักที จากที่ตอนแรก มองไม่เห็น เย่แม่ง แต่งตัวโคตรเท่ห์

ไม่ไหวแล้วนะ ใส่แว่นตาดำ หล่อมากมาย เข้าใจ เย่มาแบบมีแผน ฮ่าๆ

แล้วก็ส่งเหล่าลิงออกจากปทุมวัน แต่ไม่รู้หรอกว่าไปไหนต่อ

ตามไม่ไหวหรอก หนังสือยังไม่ได้อ่านนนนนน ต้องนั่งแหกตาอ่านอีกแล้วตู - -"

บอกแตมไว้ว่า จะกลับไม่เกินสี่ทุ่ม แตมบอกว่า " เว่อร์ไปมั้ยแก แกจะทำอะไร "

เหอๆ ก็เลยบอกว่า กลับไม่เกินสามทุ่มแทน

จิงๆแล้ว ก็กลับสี่ทุ่มจริงๆแล้วแหละ ฮ่าๆ ก็ถ้ามันไม่มากินข้าวที่นี่

พวกเราก็คงเดินกลับหออย่างสบายใจเฉิบไปนานแล้ว

เฮ้อเหนื่อยยยย ทำไมชอบมาช่วงสอบวะ

คราวหน้าจะมาตอนไหนอีกเนี่ย ขอที่ช่วงเราว่างๆได้มั้ย ?

อ้อ ลืมบอกว่า ซองมินหล่อมากกกกก เคลิ้มไปเลย วอนก็แนวมากกกก

ทำยังไงดี ตรงกับช่วงสอบอีกแล้ว เวลามา ช่วยมาตอนเราว่างๆได้ไหม

งานคอนไทยเกาหลีแอบดีใจที่ยกเลิก จะได้อ่านหนังสืออย่างสบายใจ

แต่ไหง สัปดาห์นี้มีข่าวออกมาว่า จะมาเปิดโฆษณาฟีโน่

T^T สร้างความลำบากใจให้อิฉันเป็นอย่างมาก

อยากไป แต่อ่านหนังสือไม่ทัน เอาไงดี อยู่ใกล้แค่นี้เอง

มาบ่นแค่นี้แหละ ไม่อยากเว่อนเว้อนาน

ลาไดอารี่ไปซักพักไปสอบก่อน จริงๆแล้วสอบได้สองตัวแล้วล่ะ

สอบ SPSS ตก ขายขี้หน้าเค้าจริงๆ เป็นคนติวให้เพื่อน แต่เพื่อนผ่าน ตัวเองตก - -"

ต้องไปสอบซ่อม เวรกรำจริงๆ หรือว่าช่วงนี้ดวงไม่ค่อยดีนะ

ไปล่ะๆๆ

ตั้งใจอ่านหนังสือ

หล่อคิดเลข ? ยากขนาดนี้ ใครจะคิดในใจได้ฟระ ?

คยูๆๆๆ เร็วๆ อย่าให้ผู้ชายคนนี้มาครอบงำไอ้ป้อนนะ

เรื่องมันมีอยู่ว่า....

ไปโหลดคอนเสริ์ต ของนักร้องเกาหลีกลุ่มหนึ่งมา

มันก็เลยสะดุดตา มาอีกแล้ว

ไม่ได้อะไรเลยนะ ถ้าไม่ได้ดูคอน

ตอนแรกก็เฉยๆมากๆ ฟังแต่เพลง

แต่ตอนนี้ ....

ชอบไปแล้ว โว่ววววว

ผู้ชาย สอง คน เนี่ย

คนอะไร ขอบตาคล้ำได้ใจ

ซึ่งไม่ต่างจากตัวเองตอนนี้เลยยยยยย

ป่าวนอกใจคยูน้า ~

วันนี้ไปเรียนตอนเช้าเหมือนเดิม เรียนแปดโมงเช้าเหมือนเดิม

เดินไปได้ซักพักหน้าห้องของอาจารย์ เพื่อน 2-3 เดินมา

บอกว่า " โรงพยาบาลที่จะไปฝึกงานออกแล้วนะ "

กี๊ดดดดดดดดด หลังจากลุ้นมานานว่าจะได้ไปที่ไหน ก็จะได้รู้เหรอเนี่ย

แต่ละคนจะได้ไปฝึก 2 ที่ ที่แรกฝึก 3 อาทิตย์ ที่ที่สองฝึกเกือบเดือนแหนะ

และที่ฝึกงานของเราก็คือ...

ที่แรก - โรงพยาบาลศิริราช

ที่สอง - โรงพยาบาลพระมงกุฎ ฯ

-------  -----------------"

แว้กกกกกกกกกกก ทำไมที่แรกเป็นศิริราช ตายแน่ๆเลยช้าน

ขอแบบใกล้หอก็ไม่ได้เลยนะคะอาจารย์ ต้องข้ามเรือกันเลยทีเดียว

ไหนบอกว่า ให้ฝึกใกล้บ้าน T_T บ้านหนูอยู่ที่จุฬานะ

แต่พระมงกุฎน่ะ โอเค แค่อนุสาวรีย์เอง แต่ๆๆๆ พี่ที่ไปฝึกบอกว่าไม่ได้ A กัน T_T

ตามจริงอยากเข้าวังสวนจิตลดา แต่พอดูรายชื่อเพื่อนที่ได้เข้าไป

เข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไมเราไม่ได้ อาจารย์คัดแต่คนเรียบร้อยไปทั้งนั้นเลย ฮ่าๆ

แต่ก็แอบเคืองอาจารย์ เห็นอาจารย์จัดเพื่อนกลุ่มเดียวกันให้ไปด้วยกัน

อย่างน้อย ก็เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันไปด้วยกันสองคนไรเงี่ย

แต่....เรา ..... T^T ไม่ได้ไปฝึกกับเพื่อนในกลุ่มเลยน่ะสิ

หรือ.. อาจารย์เห็นว่าเรา Friendly ? ร่าเริงเข้ากับเพื่อนทุกคน

ดูซี่ ทั้งสองที่เลย ไม่มีเพื่อนที่หอด้วยอีกต่างหาก ต้องไปเอง งื้อ ~

วันนี้ไปเรียนแล็คเชอร์นอกสถานที่นิดนึง

ตอนแรกคิดว่าให้ไปดูคนไข้ ปรากฏว่าไปเรียนกับผู้เชี่ยวชาญเรื่องเท้า

มันมีเครื่องที่ให้ขึ้นไปยืน แล้วเป็นกระจกสะท้อนเป็นรูปเท้า ช่วยบอกว่าเท้าเราเป็นไง

เราเหยียบไปแล้วเท้าแบนอย่างแรง - -" สงสารตัวเองตอนแก่จริงๆ ต้องแย่แน่ๆเลย

ฉะนั้น กลับมาหดทุกวัน ต้อง stretching gastronemius ซะแล้ว เหอๆ

นั่งรถขึ้นสะพานพระรามอะไรไม่รู้ รู้แต่สูงมากกกกก เราชอบมากกกก

เพราะเราไม่เคยผ่านแล้วขึ้นมาแบบนี้ ฮ่าๆ สูงอย่างกับตึก 20 ชั้น

สุดท้าย ก็ไม่มาซะแล้ว

เพราะบ้านเมืองเราตอนนี้กำลังย่ำแย่ ไม่มาดีแล้วล่ะ อย่ามาเสี่ยงเลย

แต่ว่า คิดถึงเธอจังเลย คยู มาช่วงปิดเทอมก็จะดีไม่น้อยนะ อิๆ

ช่วยนี้ งานเยอะแยะมากมายเลย แย่แล้ว ใกล้สอบแล้วด้วย

ทำงานไม่เสร็จกันซักที T^T

" อย่าลืมนะทุกคนว่า เราสอบวันแรกวันที่ 17 กันยา "

แค่นั้นแหละ แทบจะอยากกรี๊ด นี่เราหลงละเลิงมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย ??

งานก็ยังไม่ทันเสร็จ ปลายภาคกำลังจะตามมาอีกแล้วหรือนี่

วันนี้อาจารย์ให้ writing ในห้อง แต่แบบว่า แม่งคิดมากไปหน่อย เลยได้ 0 มากิน

แถมโดยวิจารณ์อีกต่างหาก กรี๊ด !!! อังกฤษเราตอนนี้ ทำไมมันแย่ขนาดนี้ฟระเนี่ย !!!!

ก็ไม่ให้แย่ได้ไง ไม่ได้เรียน ไม่ได้ใช่มาปีนึงเต็มๆ ตอนปีสองแทบไม่ได้แตะ

ดีนะ ที่คะแนนเก็บ 9 ครั้ง ให้เลือกมา 7 ครั้ง ลืมกันแล้วเป็น 10% คะแนนเก็บ

อีก writing วันนี้ที่ได้ 0 ก็ตัดมันไป อุบาทว์จริงๆ - -"

ในขณะที่งานเยอะท่วมหัวแบบนี้แหละ ช้านจะหนีกลับบ้าน ฮ่าๆ

หนีทุกสิ่งทุกอย่างไปบ้านดีกว่า หลังจากไม่ได้กลับมาเป็นเดือนแล้ว

ต้องกลับซักหน่อย เดี๋ยวแม่จะลืมหน้าตาลูกไปซะก่อน

แล้วก็ถือโอกาสไปตัดเสื้อกราวที่บ้านเลย ฮ่าๆ

ตายแน่ๆ เทอมหน้าก็ฝึกงานตามโรงพยาบาลแล้ว ยังทำอะไรไม่เป็นเลย

อาจารย์บอกว่า วันแรกที่ฝึกงาน " สายโทรศัพท์ที่คณะไหม้แน่ๆ "

เพราะแต่ละโรงพยาบาลจะโทรมาบ่นไม่ขาดสาย รุ่นนี้ได้ไหม้แน่ๆอ่ะ เหอๆ

ทำไมช่วงนี้ เราทำตัวชิวจัง ไม่เข้าใจตัวเองเลย ว่างมากเรอะ ?

คะแนนวิชาวิจัยออกแล้ว ได้ 31/40

แอบยิ้ม ^_____^ คิดว่าจะได้น้อยกว่านี้อีก

เพราะตอนนั้นเป็นวิชากลางภาคตัวสุดท้าย แล้วก็ห่างจากตัวอื่นมาก

ก็เลยไม่ได้ตั้งใจอ่านเลย เล่นเน็ตไป อ่านหนังสือไป ฮ่าๆ

แม่ง ช้านไม่อยากสอบปลายภาค ไม่อยากปิดเทอม ไม่อยากเรียนปีสามเทอมสอง

กลัวการฝึกงานนนนน แต่เจอคนไข้หล่อๆก็ดีนะ ฮ่าๆๆ คนไข้ไรเล่า ต้องคุณหมอสิ

SJ M ทำท่ากีฬาต่างๆ เอาใจกระแสโอลิมปิกหน่อย

คยูในมาดนักเทนนิส เป็นนักเทนนิสที่หล่อที่สุดในโลกเลย ฮ่าๆ

อยากออกไปจากประเทศไทยจังเลยตอนนี้ เบื่ออออ

การเมืองของประเทศไทยกำลังย่ำแย่ คนที่สู้ก็สู้ต่อไป คนที่ไม่สู้ก็อยู่เฉยๆ

มันอยู่ที่หัวคิดของคนคนนั้นแล้วแหละ ว่ามันจะเอายังไง

ถ้ารอให้คนทั้งประเทศไปไล่ ก็คงทำไม่ได้หรอก

ดำรงตำแหน่งมาก็นานแล้วนะ แต่ไม่เห็นประเทศไทยจะพัฒนาขึ้นตรงไหนเลย

ช้าไปมั้ยคะคุณ ?

ขนาดนี้แล้ว ช่วยพิจารณาตัวเองด้วย....

สำหรับคิบอม อาจจะช้าไปหน่อยนะ แต่ก็กะจะแฮป 2 คนนี้พร้อมกันแหละ

ไม่มีอะไรมากมาย นอกจากจะบอกว่า

" มีความสุขมากๆนะ และทำผลงานให้แฟนคลับอย่างพวกเราได้ชื่นชมต่อไปนะ "

เมื่อวานไปเที่ยวกับเพื่อนเก่ามาแหละ ทีแรก ไม่ว่างไปด้วยซ้ำ

แต่ด้วยความที่อยากจะเจอเพื่อนๆมาก ไม่ได้เจอเกือบจะปีแล้วเนี่ย ทั้งๆที่อยู่ใกล้กันแค่นี้

เลยจัดการเคลียร์ทุกอย่างออกไปหมด จริงๆแล้ว ยกเลิกนัดปดูเสื้อกับทำงานกลุ่ม ฮ่าๆ

ไปทำอะไรกัน ? ไปแถวๆ ธรรมศาสตร์ คือ ไม่เคยไป เพื่อนพาไปไหน ไปหมด

พาเดินก็ต้องเดิน พานั่งรถก็ต้องนั่งรถ แม้แต่ข้ามถนนกว้างๆก็ต้องข้าม มันกันเลยทีเดียว

ร้อนก็ร้อน แถมใส่ขายาวมาอีก เหงื่อไหลไปตามๆกัน ฮ่าๆ

เพื่อนมันพาไปกินพิซซ่าลันตาที่ถนนข้าวสาร มันบอกว่าอร่อยมากกก

แต่ก็อร่อยจริงๆแหละ อร่อยกว่าพิซซ่าในห้างเป็นไหน

ต่อด้วยไปวัดชัยชนะสงคราม รึป่าว ? จำชื่อไม่ค่อยได้เท่าไร ไม่ใช่คนแถวนั้น

เค้าบอกว่า ถ้าอยากชนะอะไรแล้วมาอธิษฐานที่วัดนี้ ก็จะชนะสมปราถนา

แอบขอไปเยอะอ่ะ ฮ่าๆ ไปวัดแล้วสบายใจ หลังจากไม่ได้ไปตั้งนาน

แล้วก็เดินจากวัดไปเสาหลักเมืองกันต่อ ก็ไม่ได้ไกลเท่าไร แต่พอเดินมันก็ร้อนดีจัง

ก็ไปไหว้เสาหลักเมืองกัน ทำนายเซียมซีกันหนุกหนาน แต่ผลเซียมซีมันไม่หนุกเลย เหอๆ

เริ่มเย็น ไปกินมนต์ นมสดกันต่อ แต่คราวนี้เดินไปไม่ไหว ขอนั่งรถล่ะ

กินกันแบบรวดเร็วมาก กะจะถ่ายรูปตอนกิน พอยกกล้องมา เหลือแต่ซาก ฮ่าๆ

นั่งพักกันนิดหน่อย นั่งรถเมร์ฟรีไปอนุสาวรีย์ต่อ

เราแอบหนีกลับมาก่อน เหอๆ ไม่งั้นกลับดึกแน่ ตังค์หมดอีก

แอบไปเดินช็อปคนเดียวต่อนิดหน่อย ได้กางเกง กับรองเท้าอีกแล้ว

ซื้อชั้นวางรองเท้า มันจะไม่มีที่ให้วางรองเท้าเหลืออยู่แล้ว

สนุกๆๆ จะเจอเพื่อนเก่า รู้สึกว่าเพื่อนกลุ่มนี้ไม่เคยทิ้งกันเลย

ผิดกับเพื่อนที่มหาลัย ยังไง เพื่อนสมัยมัธยม ก็ยังดีกว่าเพื่อนมหาลัย

ในสายตาเรานะ แต่คนอื่น ไม่รู้ว่าคิดยังไง แต่เรารักเพื่อนกลุ่มเก่าจัง

ไม่เคยคิดมาก มีอะไรก็ให้กำลังใจเพื่อนเสมอ ไม่เคยเก็บความลับไว้

แต่เราไม่ได้ว่าเพื่อนมหาลัยที่เราเจอทุกคน

แต่เพื่อนมหาลัยบางคน ก็นิสัยเหมือนเก่าเราก็มี

บางคนก็นังยากที่เข้าใจ ว่าจริงๆแล้วเค้าคิดอะไรอยู่

สังคมของคนก็เป็นแบบนี้แหละ อย่าคิดมาก

เพียงแต่ขอให้ปรับตัวให้เข้ากับทุกคนได้ ก็โอเคแล้ว ก็มีความสุขแล้วแหละ

ฝากไปถามคยูหน่อย ตกลงจะว่าจะทำผมทรงนี้แล้วเหรอ ?

เปิดเถิก อิๆๆ ทรงนี้มาแรงงง

คำถามนี้ ย้ำถามฉันมา 2 วันแล้ว

วันแรก ฉันได้แต่ยิ้มๆให้กับอาจารย์คนนั้น ไม่ได้ตอบว่าจะเอา

จะถึงได้อย่าง ในเมื่อเกรดรวมของฉันตอนนี้มันยังไม่ถึงสามเลย

เพียงแค่คะแนนวิชา Neuro for PT ฉันได้คะแนนท็อป 34 เต็ม 50

อาจารย์ก็มาถามว่าฉันจะเอาเกียรตินิยมให้ จะช่วยเคี่ยวเข็นให้

วันที่ 2 คำถามเดิม เข้ามาให้หัวฉันอีกแล้ว

" ตกลงกฤติญดาไม่เอาเกียรตินิยมเหรอ "

ฉันเลยตอบไปอย่างสงสารตัวเองว่า

" เกรดรวมหนู ยังไม่ถึงสามเลยค่ะอาจารย์ "

แค่นั้นแหละ อาจารย์ก็เริ่มที่จะไม่ถามอะไรฉันแล้ว

เพียงแต่ถ้าฉันได้เกรดสามขึ้นไป อาจารย์ถึงจะช่วยใช่ไหม ?

ฉันรู้ตัวดี ว่าทำยังไง มันก็คงไม่ถึง เพราะมันเหลือเวลาแค่ไม่กี่เทอม

แค่อันดับสองก็ยากแล้ว แล้วฉันก็ไม่ใช่คนเก่งซะด้วย

แต่ฉันไม่ชอบที่อาจารย์เอาแต่สนใจ คนที่พอจะได้เกียรตินิยม

โดยที่ละเลยที่จะดูแลเด็กที่กำลังจะโดนรีไทร์

อาจารย์ทำแบบนี้ได้อย่างไร อาจารย์จะทิ้งเด็กคนอื่นงั้นเหรอ ?

เราไม่เข้าใจจุดประสงค์ของอาจารย์ และที่แน่ๆ ฉันไม่ชอบที่อาจารย์พูดแบบนี้

จริงอยู่ที่เกรดปีสองฉันออกมาดีพอสมควร

แต่มันแย่กับตอนปีหนึ่ง ซึ่งฉันก็เสียดาย ที่ไม่ทำให้มันดีกว่านี้

แต่ฉันก็คิดแล้วแหละว่า " ทำดีที่สุดแล้ว "

ได้แค่ไหนก็แค่นั้น ไม่หวังอะไรสูงๆ จบมามีงานทำก็พอ

แต่จริงๆแล้ว ฉันก็ไม่ได้อยากจะทำงานที่โรงพยาบาลเท่าไรแล้วล่ะสิ

ซึ่งมันขัดกับวิชาชีพของฉันอย่ารุนแรง

ไหนแม่ฉันบอกว่า นักกายภาพบำบัด ทำงานสบาย

แต่พอฉันได้เข้ามาเรียนมัน จนปัจจุบันนี้ ปีสามแล้ว

ฉันไม่เคยคิดว่ามันสบายเลยซักเทอมเดียว แต่ก็ไม่ได้สบายตอนทำงานด้วย

ทำงานประหนึ่งเหมือนเป็นนางพยาบาลผสมรวมกับแพทย์หญิง

แต่คำว่า นักกายภาพบำบัด คนทั่วไป ดูว่ามันเป็นแค่เจ้าหน้าที่ธรรมดาๆแค่นั้น

ฉันเรียนเหนื่อยไปเพื่อใคร ? เพื่อแม่ เพื่อคนไข้ หรือเพื่อตัวเอง

ซึ่งคำตอบของฉันมันสับสน คลุมเครือเลยเกิน

หรือว่า...ตอนนี้ฉันเหนื่อยมากเกินไป จนมานั่งคิดอะไรแบบนี้อีกแล้ว ?

ตายล่ะ คราวนี้เรา เมื่อคืน ทำตัวชิวเกินไป

เดินไปห้องนู้นที เดินไปห้องนี้ที เดินไปดูมวยมาด้วย ลุ้นแทบตายแหนะ

แล้วเป็นไงล่ะ วันนี้ทำข้อสอบแทบจะไม่ได้เลยแหละ

ช้อยส์ เจอมาข้อแรกก็อึ้ง ประหนึ่งเหมือนไม่เคยได้อ่าน กาไปมั่วเยอะมาก

ข้อเขี่ยนอีก เจอแล้วก็อึ้ง ไม่รู้จะเขียนออกมายังไง

ลงเอยด้วยการเขียนแบบภาษาเราเอง ตกม้าตายอีกแน่ๆเราวิชานี้ แง้ๆ

คะแนนวิชา Medical for PT ออกแล้ว จะเป็นลม เราได้คะแนนน้อยล่ะ

ได้ 29 เต็ม 50 คนอื่นเค้าได้ 30 ขึ้นกันทั้งนั้น แย่แล้ววิชานี้ เป็นวิชา 2 หน่วยซะด้วย

ทำไมเนี่ย วิชานี้ชิวเหรอตอนนั้น จำไม่ได้ แต่รู้ว่าอ่านจนตาแหกแล้ว

เราไม่อยากได้ด๊อกนะ ด๊อกบวกก็ไม่เอา แล้วมันตั้ง 2 หน่วยเนี่ย เห็นคะแนนแล้วจะเป็นลม

เป็นเพราะปีสามไม่ค่อยมีเรียนนี่แหละ เราทำให้เกิดอาการขี้เกียจเป็น " อาจิณ "

เพื่อนมันบอกว่า คงไม่ใช่อาจิณแล้วล่ะ อย่างพวกเรา มันต้องพูดว่า " เป็นสันดาน " แล้วล่ะ

แต่ตอนนี้เบื่ออ่านหนังสือจริงๆนะ เบื่อมากกกกก เบื่อจนถึงที่สุด

ไม่อยากให้ถึง final เลย เดี๋ยวก็ต้องเริ่มอ่านหนังสือกันอีกแล้ว

งาน SM อะไรเมื่อวานก็ไม่ได้ไป เพราะอ่านหนังสือเตรียมสอบวันนี้แหละ

แต่จริงๆแล้ว นอนทั้งวัน ฮ่าๆ ไปติดหวัดเพื่อนมาอีกแล้วคับท่าน น่ารำคาญสุดๆน่ะตอนเป็นหวัด

พยายามยัดยาเข้าปากทุกคืน เพราะอยากให้มันหายไวๆนะเนี่ย

เป็นมาตั้งแต่วันศุกร์แล้ว ตอนนี้ยังฟุดฟิตอยู่เลยเนี่ย เหอๆ

ตอนนี้ตามดูรูปงานคอน SM ที่เกาหลีกันอย่างเบิกบาน

เบิกบานมากับทรงผมคยูกี้ ที่ไม่รู้ว่าใครออกแบบหรือแนะนำให้ทำทรงนี้

He เปิดเหม่งได้ใจจริงๆเลยคร่า ~

เรากำลังหวังอยู่ว่า SM ที่ไทยจะมีเพลง Just for one day

เพราะแฟนคลับคยูจะได้กำไรในการดู อุ

จะได้เห็นกี้ ร้องเพลงนี้จริงๆเลย เพราะไม่เคยเห็น Live เพลงนี้เลย

แต่สูทกับทรงผมนี่ มันเข้ากันจริงๆเลย เหอๆ

และสุดท้าย ภาพนี้ เราชอบ เพราะกี้เนียนไปกับเด็กๆซะงั้น ฮ่าๆ

shinee คนที่ 6 เห็นแล้วขำ เนียนได้อีก

ซื้อของพรีเซลล์ไปแล้วแหละ แต่ดูแค่ 800 พอเห็นตัวงานคอนที่เกาหลี

เอ่อ..ตูจะเห็นป่ะเนี่ย ? ไม่เป็นไร ไปเอาบรรยากาศ

ไปดู 4500 แล้วเดินๆตาม ก็ไม่ไหวนะ เอาเป็นว่า ที่ไทย ขอจอใหญ่ๆ แบบเกาหลี

แค่นั้นแหละ โอเค ฮ่าๆ

เอาเงินที่เหลือไปตามดีกว่าเนอะ

ไม่ไหวแล้วนะ ผู้หญิงคนนี้

แต่แบบว่า ฝนตกได้อีก จุฬาแอบเปรี้ยว ใส่เสื้อกันฝน

อารมณ์ให้มาจากโรงเรียนฮอกวอตท์ยังไงยังงั้นเลย ฮ่าๆ

แต่ยืนนานมากกก ปวดขาไปหมดเลย แถมสนามหลวงแฉะไปหมดน่ะ

รองเท้าก็เละได้ที่ เอาคู่เก่าไปใส่นี่ก็กะจะทิ้งไปเลยพอกลับมา

แต่เพื่อราชินีของประเทศเรา ป้อนทนได้เสมอค่า

คุณแม่ที่บ้านอ่ะนะคะ กว่าเราจะติดต่อได้ โทรไปบ้าน น้องบอกแม่ไปซื้อต้นไม้

โทรเข้ามือถือ ไม่ยอมรับสาย เพราะไม่ได้เอาไปอีก

กว่าจะได้คุยกัน ก็เกือบจะเลยวันแม่ไปแระ

แต่วันไหนๆ ก็รักแม่ได้ใช่มั้ย ฮ่าๆ

และแล้ววันนี้ สมาธิของป้อนก็แตกกระเจิงไปซะแล้ว

ในใจคิดตลอดว่า โอเค เดี๋ยวก็มาอีกล่ะ ไม่ต้องตามหรอกเนาะ

แต่เพื่อนเรามันไปตามหมดเลยเว้ย แถมไปตามก็เกือยจะทุกวัน

เห็นเพื่อนเห็น แล้วช้านล่ะ ? ก็อยากบ้างอ่า เย็นนี้ก็เลยไปสถิตอยู่ ณ โรงแรมดุสิตธานี ซะงั้น

แต่เราตามเพื่อนไปทีหลัง เพราะนั่งปั่นงานกลุ่มอยู่ที่หอ

พอเสร็จก็ฉายเดี่ยว นั่งรถไฟฟ้าตามเพื่อนไปเลย ฮ่าๆ

พอไปถึง เฮ้ยยย มันพอดีมาก กาดมาตั้งที่กั้นพอดี เราไม่ต้องยืนรอนานเลย

แต่รอบแรก เห็นแว็บเดียว กว่าจะมองหาคยูเจอ ไปโน่นแระ ใส่หมวก สะพายเป้ สไตล์เดิม

เราก็รอๆๆ ตอนมันลงมาจะกลับนี้แหละ บังเอิญอยู่แถวๆนั้น

เค้ากั้นทางเมื่อไร รีบแอบไปเสียบอยู่ข้างหน้าเมื่อนั้น ฮ่าๆ เลยเป็นผู้หญิงแนวหน้า

แต่แบบว่า รอนานมาก เท้าตูยิ่งแบนอยู่ โหยยย เมื่อยสุดยอดอ่ะ

เมื่อยจากวันแม่เมื่อวานแล้ว ยังมาเมื่อยวันนี้อีก

พอเอสเจมาก เห็นเต็มๆ คุ้มแล้วล่ะ ที่อย่างน้อยก็มาวันสุดท้าย

คยูขาวอีกแล้ว แล้วน่ารักเหมือนเดิม โบกมือหยอยๆให้แฟนคลับ

แล้วดีใจ ที่หันมาโบกมือให้ทางฝั่งเรา เห็นแล้วมันชื่นใจ

แล้วเค้าก็วิ่งกรูกันเข้าไปที่รถ เราเดินออกมาไกลๆ เพราะจะได้มองเห็น

แล้วค่อยวิ่งไปหา ฮ่าๆ เห็นคยู ริมสุด เล่นโทรศัพท์มือถือ ถัดไปซีวอน ทำหน้าเว่อร์อีกแล้ว

แค่นี้แหละ คนอื่น มันนั่งตรงไหนไม่รู้ มองไม่เห็นแล้ว

แล้วรถของผู้ชายพวกนั้นก็จากไป มุ่งตรงไปสุวรรณภูมิ

ตัดสินใจไม่ตามอ่ะ เพราะยังไง คิดว่าก็คงไม่ทัน

กลับมาหอ แม่งเดินขึ้ 13 ชั้นอีกแล้ว ที่สำคัญ เดือนนี้กลับดึก 2 ครั้งแล้ว ตัดกี่คะแนนล่ะเนี่ย

เอาเถอะๆ เอาเป็นว่า เดือนที่แล้วเราเจอกัน ครบเดือนพอดี ที่ได้เจออีก

โอ้ย ปลาบปลื้ม ไม่เสียดายเลย ที่ไปวันสุดท้าย

อย่างน้อยก็ยังได้เห็นวะ ดีกว่าไม่ได้เจอเลย ว่ามะ ?

วันนี้แอบไปช็อปที่แพททินั่มกับพันทิพย์

ได้ talking dict มาจนได้ เพราะรุ่นที่อยากมันมาแล้ว

บอกแล้วโอนเงินอย่างรีบด้วนอ่ะ ฮา เพราะตอนนั้นตัวเองไม่มีเงิน

อิๆ ดีใจ ได้ของใหม่ ของเก่า ขอมอบให้น้อง แต่มันก็ยังไม่เก่ามากนา

โอ้ยยย คิดถึงคยู กลับบ้านดีๆล่ะ

เดี๋ยวเราจะนอนแระ ไปล่ะ

บ๊ายบาย

แค่ 2 วันเองแหละ แต่มันเป็น 2 วันที่เหนื่อยโคตร

แล้วดันไปสมัครเป็นปฎิคม ( ประสานงานกับมหาลัยอื่นๆ )

แถมไปเป็นปฎิคมของมหาลัยธรรมศาสตร์อีกตู เหนื่อยดีแท้

นอกจากจะคนเกินแล้ว วันแรก เรายังตกรถไปโรงแรมกับเค้าอีกต่างหาก

คือ ทำงานออกมาก็ไม่ได้สวยหรูอะไรหรอก ผิดพลาดกันทุกฝ่าย

แล้วเราเป็น head ปฏิคมประจำธรรมศาสตร์ ซึ่ง head แต่ละคนต้องมีวอร์ประจำตัว

ถือทั้งวันน่ะคะ แล้วมันก็หนักมากด้วย เหมือนถือดัมเบลล์ทั้งวันอ่ะ

เจ้าตัวปัญหาที่ทำให้งานยุ่ง คือวอร์นี่แหละ วอร์กันไปมาจนวุ่นวายเลย

ถ้าไม่มีมัน เราก็คงสบาย ฮ่าๆ ไม่มีใครติดต่อได้

วันแรกแข่งสแตนด์เชียร์ที่สนามเทพหัสดิน ให้ตายเหอะ เชียงใหม่ ทำเอาหลอน

แต่เราไม่ได้ดูล่ะ กลับมาเอาของที่หอไปนอนโรงแรม

แต่คนที่อยู่ที่นั่น เค้าเล่าให้ฟังว่า เพลงหลอนมาก แต่หลอนไม่พอ หวาดเสียวอีก

เชียงใหม่บอกว่าตั้งนั่งร้านให้ 3 ชั้น เพื่อการแสดง

แล้วเค้าปีนไปปีนมากพอร้านอ่ะ เดินอีกต่างหาก เดินไปพอกระโดดกระทืบอีก

ฉากสุดท้ายเป็นฉากผูกคอตาย แล้วชักดิ้นอยู่บนนั่นอ่ะ ไม่อยากจะคิดว่าถ้าพลาดขึ้นมา ?

โรงแรมก็วุ่นวาย เราตกรถ ไม่ได้ไปพร้อมธรรมศาสตร์ตอนแรก

รถบอกรู้ทางๆ แม่งพอไปโรงแรมอีกสาขา ช้านอยู่สะพานควาย รถนั่นไปสาธร

แต่ขอบคุณเจ้าของโรงแรมมากๆ ที่แทคแคร์ดี นำทางมาส่ง

ห้องโรงแรมเค้าใหญ่มากกกกกกก จริงๆนะ แต่ไม่รู้หรอกว่าคืนละเท่าไร

ตอนเช้าพาเค้าไปวัดพระแก้วบางส่วน อารมณ์อยากเดินเที่ยวมันมี

แต่สังขารเรา มันไปไม่ไหว เข้าไปในวัด ไปทำอะไรกัน ? ไปนั่งเหนื่อยอยู่

ไม่ได้เดินไปดูอะไรทั้งสิ้น นอกจากแวะไปไหว้พระแก้วมรกต ปวดเท้าเว่อร์ๆอ่ะ

วันที่สองแข่งดาวเดือน เราก็เข้าไปดู ธรรมศาสตร์เค้าเอารางวัลไปครองอีกแล้วทั้งดาวทั้งเดือน

แต่เรายอมรับว่าดาวเค้าสวยจริง สวยมากๆ สวยที่สุดแล้ว

แต่เราชอบเดือนของเชียงใหม่ ดูก็รู้ว่าเต้นไม่เป็น แต่ฝึกจนเต้นได้น่ะ สุดยอดแล้ว

หน้าหล่อ แต่แอบตัวเล็กไปหน่อย แต่ก็เล็กไม่เท่าจุฬาหรอก

นานแล้วเหมือนกันนะที่ไม่ได้เข้าหอประชุม จำได้ว่า ปีสองไม่ได้เข้าเลย

เพราะไม่มีกิจกรรมอะไรที่ต้องเข้าไปทำ ปีหนึ่งก็เข้าบ่อยมาก

ได้มาเข้างานนี้แล้วก็ปลาบปลื้ม หอประชุมสวย เย็น แล้วสบายจริงๆ ขลังดี

จนเราแอบหลับไปหลายรอบ เพราะมันเหนื่อย

หลับที่ไรมีวอร์มาตามทุกที วอร์ไม่ได้ เค้าก็โทรศัพท์หาตลอดอ่ะ ฮ่วยยยย

กว่าจะส่งคุณธรรมศาสตร์ ก็มหาลัยสุดท้าย

ช้านกลับมาหอ เดินขึ้นบันไดอีก 13 ชั้น ทำเอาเท้าบวมเลย ยิ่งเท้าแบนๆอยู่

กลับมาหอก็หลับค่ะ หลับเป็นตาย เหนื่อยมาก ขอบคุณอาจารย์ที่ยกเลิกเรียนวันจันทร์

แต่ตอนนี้ ช้านอยากไปตาม SJ M มากมายอ้า อารมณ์อยากเห็นหน้า

แต่อีกอารมณ์ก็ขี้เกียจออกไปไหน อยากเจอแบบเต็ม แบบนานๆ

แต่ไปตามแบบนี้ มันก็ได้เห็นแบบแว็บๆกันแหละ นั่งรถตามนี่ขอบาย

ทำไมปีนี้ มากันบ่อยขนาดนี้ ปลายเดือนนี้ SS501 มาอีกล่ะ

แต่เราไม่ได้ชอบ ไม่ได้ไปดูเค้าหรอก

แต่ขอร้องเหอะ อยากมาถื่แบบนี้ได้ ช้านเหนื่อยตามมมม

แล้วใครบังคับให้แกไปตามล่ะเนี่ย ?

เออ น่านเดะ